پ .الف .32

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور شيراز , 1

1387

133ص

چاپي

حسين مسجدي

سيد مهدي خير انديش

كتابنامه : ص .133-128

ع

طنز در اصل واژه اي عربي است وبه معني مسخر ه كردن و سخن به رموز گفتن است و در اصطلاح ادبي به نوع خاصي از آثار منظوم يا منثور گفته مي شود كه اشتبا هات بشري ، فساد هاي بشري و سياسي را به شيوه اي خنده دار و به قصد اصلاح آنها بيان مي كند . طنز در ادب فارسي كلاسيك ، هميشه چاشنيشعر و نثر بوده است ولي نوع قانون مند آن از دورمشروطه به بعد به عنوان يك نوع ادبي مجزا به كار گرفته شد. طنز در شعر كودك و نوجوان نيز تا حدي نفوذ داشته است ولي به اين دليل كه شعر كودك و نوجوان نيز مانند طنز ، پديده اي نوو بديع است هنوز به طور شايسته نتوانسته است بستري مناسب براي طنز باشد . دراين پژوهش ، طنز در شعر كودك و نوجوان در سه ده اخير6531 ( - ) 6831بررسي شده است . ولي از آنجاي كه توانايي كودك با نوجوان بسيار متفاوت است ، ويژ گيهاي شعر طنز هر گروه به طور مجزا تحليل شده و با ذكر نمونه هاي شعري به اين نتيجه رسيده است كه بهرشعر كودك از طنز بيشتر جنب فكاهي آن است و كمتر به اهداف عالي طنز كه در حيط محتوا گنجانده مي شود ، پرداخته شده است . ولي در شعر نوجوان به دليل نزديك بودن به شعر بزرگسال ، منسجم تر و كاربردي تر نمود يافته است . وهمين حد از طنز در شعر نوجوان نيز طنز ملايم است كه با طنز معيار بسيار فاصله دارد.

8831/70/92

216پ

1

214