8591پ

كار شناسي ارشد

روانشناسي عمومي

دانشگاه پيام نور

1392

23/10/1392

علي پور، احمد

صفاري نيا، مجيد

201-192ص

آصفي، راهب , عنوان , دانشگاه پيام نور/ واحد تهران جنوب

اين مطالعه به مقايسه اثر بخشي معنويت درماني و طرحواره درماني بر افسردگي دانشجويان دانشگاه پيام نور شهرستان سميرم مي پردازد. اعضاء گروه هاي آزمايش و كنترل كه بعد از ريزش نهايي هر يك شامل هشت نفر مي باشند، از ميان دانشجويان دانشگاه پيام نور سميرم كه از طريق فراخوان، از ميان كساني كه از طرف مركز مشاوره دانشگاه تشخيص افسردگي داشتند، بصورت تصادفي انتخاب و در گروه هاي معنويت درماني و طرحواره درماني جايگزين شدند. افراد گروه آزمايش هر يك در هشت جلسه درمان شركت كردند، افسردگي افراد هر دو گروه آزمايش و كنترل، قبل و بعد از اجراي مداخله مورد ارزيابي قرار گرفت. يافته هاي حاصل از تحليل كوواريانس نشان داد كه، طرحواره درماني و معنويت درماني(001/0P=) بر بهبود افسردگي نسبت به گروه كنترل در پس آزمون بطور معني داري مؤثر بوده (05/0P<).در مقايسه بين گروه معنويت درماني و طرحواره درماني (004/0P=)، افراد گروه معنويت درماني بهبود بيشتري را نسبت به گروه طرحواره درماني در افسردگي نشان دادند(05/0P<). همچنين طرحواره درماني و معنويت درماني بر روي ابعاد سه گانه (جسماني- حياتي، شناختي- روان شناختي، بدبيني- احساس بي ارزشي) افسردگي، در سطح معناداري (05/0P<) تأثير معني داري داشتند. نتايج اين تحقيق از طرفي نشانگر مؤثر بون طرحواره درماني در درمان افسردگي و از طرف ديگر مؤثرتر بودن درمان معنوي در مقايسه با طرحواره درماني به خاطر داشتن مؤلفه هاي خاص از قبيل، عدم تداخل معنويت مراجعان با درمان و همخواني بيشتر عناصر درمان با افسردگي بود. با توجه به عدم لحاظ كردن معنويت در درمان مراجعان از سوي بسياري درمانگران، اين تحقيق لزوم توجه به معنويت در درمان را خاطر نشان مي سازد.

فصل اول كليات تحقيق. فصل دوم مباني نظري و پيشينه تحقيق. فصل سوم روش تحقيق. فصل چهارم يافته هاي تحقيق. فصل پنجم جمع بندي و نتيجه گيري و ارائه پيشنهادات.

10221